Fyrsta sumarið okkar í Kópavoginum 1956 fékk pabbi vinnu hjá skólagörðum Reykjavíkur. Í þann tíð voru garðarnir á Klambratúni við Lönguhlíð milli Miklubrautar og Flókagötu. Nokkru eftir að starfsemin var komin í fullan gang bauð pabbinn peyjanum að koma. Það var eitt stykki laust. Þótt áhuginn væri af skornum skammti tók stráksi Landleiðavagninn áleiðis til Reykjavíkur einn góðviðrisdaginn. Hann hoppaði glaðbeittur útúr vagninum við Þóroddsstaði og skokkaði eftir endilangri Lönguhlíðinni, smá kvíðinn þó. Þegar hann mætti á svæðið var pabbinn upptekinn við vinnu sína. Þarna var is og þis. Börn með hrífur og önnur verkfæri í hönd. Sum með garðkönnur á lofti og vökvuðu í gríð og erg.Í flesta ef ekki alla reitina var búið að planta og sá grænmeti af ýmsu tagi. Rauðhærð freknótt stúlka sem sagðist heita Erla vísaði pollanum á eina lausa beðið á svæðinu. Hún var eitthvað svo undirfurðuleg á svipinn og sagði að sá sem ætti þennan garð hefði aldeilis nóg að gera þetta sumarið.

Drengurinn starði á væntanlegan garðinn sinn. Honum leist alls ekki á blikuna. Þetta var allt öðru vísi en hjá hinum börnunum. Hjá þeim var allt svo snyrtileg og fullt af öllu mögulegu grænmeti. Meira að segja voru þau flest ef ekki öll búin að sá radísum og næpum sagði stúlkan með freknurnar. Þetta var reitur númer 19 endastykki næst Flókagötunni. Helmingur garðsins var urð og grjót, en hinn helmingurinn þakinn húsapunti. Erla glotti lítið eitt útí annað og sagði um leið og hún fór að það væru verkfæri í vinnuskúrnum, ef þau væru þá ekki í notkun. Skömmu síðar kom pabbinn og sagði brosandi eins og ekkert væri sjálfsagðara að nú þyrfti að láta hendur standa framúr ermum. Þegar pabbinn var farinn til að sinna sínum verkum hófst hreinsunarstarfið. Háðsglósur dundu á úr öllum áttum. Drengurinn lét sem hann heyrði þær ekki. Enda fór það svo að ekki kynntist ræktandinn í ólukkubeðinu nokkrum krakka er þarna voru þetta sumarið.

Aðra sögu var að segja með starfsfólkið. Erla var alltaf boðin og búin að hjálpa snáðanum þegar hún hafði tíma til. Þarna var líka skemmtilegur strákur sem kallaður var Elli. Hann varð síðar veitingamaður og rak um tíma Rúgbrauðgerðina og Valhöll á Þingvöllum. Ragnar Jóhannsson var á dráttarvél með kerru í eftirdragi daginn út og daginn inn. Hann var mjög efnilegur knattspyrnumaður og var mjög vinsæll af öllum krökkunum. Hann lést rúmlega tvítugur að aldri vegna einhvers sjúkdóms. Jón gamli, aldursforseti garðanna bjó í bragga á svæðinu við Sjómannaskólann. Þangað var okkur pabba einhverju sinni boðið í kaffi. Ein konan hét Lena Rist, en pollinn kynntist henni ekkert af ráði. En Pabbi þekkti vel til foreldra hennar.

Oft í upphafi verunnar í görðunum á Klambratúni var drengurinn kominn að því að hætta þessu puði og streði. Garðurinn var aldrei til friðs og var alla tíð erfiður viðfangs. Eitt frekar en annað varð þó til þess að 9 ára snáðinn þráaðist við og hélt út allan tímann. Meira um það í næstu skrifum.

afi kveður að sinni önnum kafinn við arfatínslu og biður ykkur vel lifa. Góðar stundir.

Á viðreisnarárunum var afi að vinna á nokkuð fjölmennum vinnustað. Í húsinu var mötuneyti. Tvístraðist því hópurinn í hádeginu því fólk mataðist á mismunandi tímum eins og gengur. Eins var það með síðdegiskaffið. En aðal helgistund þessa vinnustaðar var morgunkaffið. Þá safnaðist allur hópurinn saman í litla fundarherberginu. Var þá oft glatt á hjalla. Enda margir fróðir og skemmtilegir menn er þarna unnu. Þar á meðal skáld, rithöfundar og hagyrðingar slungnir og góðir. Flugu vísur, limrur  og annar kveðskapur um salinn á meðan á kaffitímanum stóð. Eins voru þarna sögumenn góðir sem höfðu frá ýmsu að segja. Einn í þessum hópi var Runólfur. Ekki var hann meðal skáldanna í hópnum en átti þó til að skjóta fram ambögum og hnoði til að hrella skáldin. Runólfur var um fimmtugt. Annálað snyrtimenni. Hann var ókvæntur. Á þessum tíma hafði hann fest sér kaup á íbúð í byggingu. Eftir því sem sagt var, var íbúðin einkar glæsileg á þessum tíma mælikvarða.

Þegar kom að afhendingu ákvað nýji íbúðareigandinn að leigja hana út í eitt til tvö á til að hafa upp í kostnaðinn. En margt fer öðruvísi en ætlað er. Leigan barst seint og illa. Þegar svo hafði gengið í langan tíma fór hann á fund íbúanna. Við blasti heldur ófögur sjón. Íbúðin fallega var nánast í rúst. Þar stóð ekki steinn yfir steini. Nánast allar innréttingar skemmdar eða nánast ónýtar. Það reyndist ekki heiglum hent að koma fólkinu út fyrr en seint og um síðir. Hófst í kjölfarið mikið endureisnarstarf, með ærnum tilkostnaði.

Runólfur var hláturmildur og hafði góðan húmor. Hlátur hans var frekar rámur og byrjaði eins og djúpt niðri. Ef svo mætti að orði komast og var bráð smitandi. Svo bar til um þessar mundir að maðurinn keypti sér nýja bifreið. En hann hafði verið bíllaus í þó nokkurn tíma. Bíllinn hét Ford Taunus 12 M Cardinal og var framjóladrifinn. En það var ekki algengt á þeim tíma. Að minnsta kosti hafði Runólfur aldrei átt neinn slíkan fyrr. Þegar á leið veturinn gerðist hann nokkuð snjómikill og harður á Reykvískan mælikvarða.

Eitt sinn þurfti Runólfur að skjótast upp í Mosfellssveit. Ártúnsbrekkan var illfær sökum snjóa, hálku og fastra bíla sem lágu þvers og kruss um alla brekkuna. Nú voru góð ráð dýr fyrir ökumann nýja bílsins. En hann hafði engin vettlingatök og setti keðjur undir bílinn. ( Að aftan, eins og hann var vanur.) Það er ekki að orðlengja það að bíllinn flaug sem ekkert væri upp alla Ártúnsbrekkuna framhjá bílasúpunni sem þar sat föst. Eftir að hafa sinnt sínum erindum í sveitinni kom hann glaðbeittur til baka og þakkaði keðjunum hversu vel gekk. Þá spurði einn vinnufélaginn hvort bíllinn væri ekki með framdrifi? Jú Runólfur hélt það nú, en áttaði sig nú fyrst á því að betra hefði verið að hafa keðjurnar að framan. Enginn hló meira að þessu en vinur okkar Runólfur.

Hér lætur afi staðar numið að sinni og biður alla bloggvini sína vel lifa. Góðar stundir

Vegna tölvuleysis og bloggþunglyndis hefur verið fátt um fína drætti í afabloggi undanfarið. Hvort úr rætist kemur bara í ljós. Eigi veit eg það svo gjörla hvort einhver mixtúra eða annarsskonar elexír virki á þess háttar sjúkdóm eða hvort duglegt spark í óæðri endann dugar. En áfram með smérið þar sem frá var horfið. En nú er svo langt um liðið að það er farið að fenna yfir gömul spor, og það í öllu snjóleysinu hér fyrir sunnan.

Það hefur verið árviss viðburður að skunda á Þingvöll með tvíburana Guðmund og Fróða. Fyrir utan aðrar ferðir hefur Þingvalla ferðin alltaf verið vinsælust. Síðastliðið sumar voru frændurnir frá Jótlandi í heimsókn og því tilvalið að taka þá með. Yngsti frændinn rétt náði að hitta þessa fáséðu frændur sína áður en hann lagðist í víking til ömmu og afa Ljósavatnsskarðinu. í þeirri ferð varð hann þriggja ára gamall og veiddi sinn fyrsta fisk á sína eigin veiðistöng. Eins og hjá sönnum veiðimanni stækkaði fiskurinn stöðugt eftir því sem veiðisögurnar urðu fleiri.

Þrátt fyrir að nú væri einum stráknum færra voru þeir of margir í ömmu bíl. Það var því ekki um annað að ræða en að útvega annan reiðskjóta. Það dugði ekki minna en að hafa tvo til reiðar fyrir svona höfðingja. Guðmundur tvíburapabbi var meira en tilbúinn að slást í hópinn. Árla morguns var lagt í'ann. Til að nýta daginn sem best. Í ömmubíl voru Eiður Orri og Fróði. En Guðmundur Þorgeir og Hilmir Atli í hinum. Þegar lagt var af stað vildi Eiður sem var sex ára, fara í keppni við Fróða hvor þekkti fleiri bílategundir. Entist þessi keppni út ferðina. Þegar komið var útfyrir bæinn vildi Eiður gera leikinn enn erfiðari með að nú áttu þeir að þekkja bílana um leið og þeir sáust. Þetta var hin besta skemtan og áhöld um hvor hafði betur.

Það er orðin hefð fyrir því að byrja Þingvallarreisuna á ís. Á því varð engin breyting á í þetta sinn. Svo hófst upphitunin með hlaupum og ærslum hjá þjónustuskálanum. Síðan var haldið upp að Öxarárfossi. Þar var dundað drjúgan tíma, því tvíburarnir þurftu að vaða ár og klífa björg og kletta. Ekki síst þurftu þeir að kenna sléttlendingunum undirstöðuatriðin í þessum fræðum. Álaborgararnir létu þó vera að sullast yfir ána í þetta sinn en voru furðu seigir í klettaklifrinu.

Síðan voru hinar ýmsustu gjár skoðaðar og kannaðar. Voru gestirnir án efa hrifnastir af peningagjánni. Áður en nestiskarfan var upptekin var farið að Valhöll. Viðurstyggð eyðileggingarinnar blasti við. Einum til tveimur dögum áður hafði þetta hús brunnið til kaldra kola. Þegar við ókum í burtu sagði Fróði: Er það ekki skrýtið, afi að það hefur aldrei verið tekin mynd af okkur við Valhöll,  við sem erum búnir að koma hingað með ykkur á  hverju ári síðan við vorum litlir? - Jú afi tók undir það.

Við fundum góðan stað útí hrauni til að matast. Þegar lagt var af stað í seinnihluta ferðarinnar fengum við amma nýja farþega. Hilmi og Guðmund, Fróði og Eiður fóru í hinn bílinn. Ekið var meðfram vatninu áleiðis í Grímsnesið. Þar var áð skamma stund í Þrastarlundi áður en brunað var í bæinn. Það var farið aðkvölda og Hveragerði verður að bíða betri tíma.

Það voru ánægðir ferðalangar sem sofnuðu á stofugólfinu í ömmubæ þetta kvöldið.

afi kveður að sinni, litli frændi kom úr sveitinni daginn áður amma og afi flugu út með dönsku prinsana og náði því að kveðja og segja frændunum veiðisögu. Guðmundur og Fróði voru farnir í Vatnaskóg.

 Góðar stundir þar til næst.

afi óskar öllum bloggvinum sínum fyrr og síðar ánægjulegrar jólahátíðar, og gæfuríks komandi árs. Þakka samverustundir liðinna ára.

Góðar stundir.

Deginum brá illilega í brún þegar nóttin skall á svona næstum fyrirvara laust. Það kom deginum algjörlega í opna skjöldu. Einmitt á þeirri stundu þegar leikurinn stóð sem hæst og fjörið var rétt að byrja. Já nóttin kom og sparkaði deginum útí ystu myrkur. Þar varð dagurinn að dúsa þar til morguninn staulaðist á fætur við sólarupprás.

Nóttin getur verið æði dintótt þegar sá gállinn er á henni. Hún mismunar fólki. Sumum vaggar hún blíðlega í ró og leyfir þeim að hvílast fram að dagrenningu. Nóttin á það líka til að leggja suma í einelti og gerir þeim allt til miska sem hún má. Heldur fyrir þeim vöku sem vilja hvílast  í faðmi nætur, eftir langan erilsaman dag. Nóttin gerir þeim ýmsa óskunda.  Kemur af stað martröðum og hugarórum sem eiga sér lítinn stað í raunveruleikanum. Framkallar vonda drauma. Kvíðablöndnum hugsunum læðir nóttin að fórnarlömbum sínum, eins og eitri sem smýgur um allan líkamann. Kemur í veg fyrir að fórnarlömbin sofi meira en stutta dúra í senn. Ef dúrarnir verða of langir, ýtir nóttin kalda og dimma við svefnburkunum með harkalegum hætti svo þeir hrökkva upp lafmóðir eins og eftir eitt og hálft maraþon. Þá glottir nóttinn illyrmislega og hlær draugalegum dimmum hlátri. Það er ekki fyrr en undir morgunn sem næturdrottningin linar tökin. En þá er líka orðið of seint að lúra lengur. Skyldan kallar.

Nóttin á sér líka aðrar hliðar. Oft er hún hlýfiskjöldur óvandaðra manna, sem ganga um rænandi og ruplandi. Hlaupa um og berjandi mann og annann í tíma og ótíma. Í skjóli myrkurs umlykur hún þennan óþjóðalýð og felur þá fyrir laganna vörðum. Allt í einu er eins og nóttin sé búin að fá nóg í bili. Stjörnudýrðin flæðir um allt himinhvolfið. Litríkir englar stíga dans við undirspil léttleikandi norðurljósa. Hvílík fegurð. Hálffullur máninn dáist að allri dýrðinni.

Brátt fer að birta af degi. Roðagullin ský draga sig saman á austurhimninum. Drottning næturinnar geyspar ógurlega. Svo hátt að morguninn vaknar af værum blundi. Nóttin hefur verið honum ónæðisöm. Því er dagurinn dálítið þreyttur og stúrinn þegar hann mætir til vinnu sinnar í morgunsárið. En nóttin er lögst til hvílu. Á meðan hún hverfur inn í draumalandið sitt ráðgerir hún næsta næturgaman.

afi kveður að sinni og ætlar að njóta dagsins meðan hans nýtur við.                  Góðar stundir. 

Morguninn vaknaði heldur þungur og úrillur þennan daginn. Hann var illa sofinn. Nóttin hafði verið honum erfið. Hann hefði gjarnan viljað lúra ögn lengur. En það dugði ekkert slór eða droll. Nóttin var farin af vaktinni og nýr dagur tekinn við. Svo morguninn vrð að drattast á fætur hvort sem honum líkaði betur eða ver. Það var því mikil ólund í morgninum þegar hann renndi sér niður brattar skriður fjallsins fyrir ofan bæinn. Veðrið var hryssingslegt og gekk á með rok éljum.

Borgin svaf og bæirnir allt í kring. En þarna var einhver hreifing. Blaðburðarfólk hljóp milli húsa með hausinn undir bringu. Góðan daginn blaðberar, kallaði morguninn kannski lágum rómi því enginn heyrði til hans. Vindurinn gnauðaði hátt þegar hann feykti síðustu laufblöðunum af trjánum. Góðan daginn tréin mín stór og smá, öskraði morguninn og reyndi að yfirgnæfa vindinn. Greinar trjáa og runna feyktust til og frá. þau gátu með engu móti tekið undir kveðjuna í þessum rok rassi.

Morguninn hélt áfram ferð sinni. Eftir stundarkorn mætti hann fólki úr ýmsum stéttum sem var að koma heim af næturvakt og öðrum sem héldu árla til vinnu. Góðan daginn gott fólk kallaði morguninn. En allir voru of uppteknir í sínum eigin þankagangi þannig að þeir heyrðu ekki kveðjuna. Fuglar himinsins fóru nú á stjá í ætisleit. Góðan daginn fuglar, muldraði morguninn heldur dapur. Fuglarnin tístu og sungu. Þetta var góðs viti. Kannski yrði dagurinn ekki svo slæmur þrátt fyrir allt. Morguninn tók á móti öllum sem hann sá og mætti með bros á vör.

Ljós kviknuðu í hverjum glugga eitt af öðru . Borgin var að vakna til lífsins. Góðan daginn gamli maður sem stendur við gluggann og gáir til veðurs. Góðan daginn allir til sjávar og sveita kallaði morguninn hressilega. Góðan og blessaðan daginn allir íbúar borga og bæja.

Jæja, ætli afi láti þetta ekki næja.    Góðar stundir. 

Einn daginn sem tvíburarnir og pabbi þeirra dvöldu í Munaðarnesi var ákveðið að heimsækja þá með bræðurna frá Danmörku. Það var lagt snemma af stað til að nýta daginn sem best. Við vorum búin að hringja á undan okkur. Þannig að ábúendur vissu að okkar var von. Það var svo aftur slegið á þráðinn þegar rennt var í hlaðið í Borgarnesi. Svona til þess að móttökunefndin gæti gert sig klára.

Eitthvað hefur afi verið hugsi eða þá utan við sig því hann brunaði framhjá afleggjaranum að sumarhúsabyggðinni og stormaði á blússandi fart áleiðis norður í land. afi tók eftir því að amma var farin að lýta með undrunarsvip á hann öðru hvoru.  En sagði ekki orð. Það var ekki fyrr en sá gamli ók framhjá Samvinnuháskólanum á Bifröst sem hann áttaði sig á mistökunum. Hann snarhemlaði, snéri við hið snarasta og ók til baka á rjúkandi dekkjunum.

Þegar við ókum hægt eftir götuslóðum sumarhúsalandsins til að átta okkur á aðstæðum sáum við mann á hlaupum skógarkjarrinu. Væri ekki ráð að spyrja hann til vegar? Farþegarnir í aftursætinu voru fljótir að átta sig, þetta er Fróði kölluðu þeir. Fróði kom nú móður og másandi enda búinn að hlaupa útum allt hverfið að leita okkar. Af hverju voru þið svona lengi? Spurði Fróði þegar hann hafði náð andanum. Það var fátt um svör hjá afa, amma glotti en bræðurnir sögðu að afi hefði villst.

Í Munaðarnesi var þokkalegasta veður. Sólskin með köflum en þó nokkur norðan gola. Eftir smá hressingu voru strákarnir roknir út til að kanna nærliggjandi svæði og leiktækin við þjónustumiðstöðina. Við hin eldri létum fara vel um okkur og fengum okkur ábót á kaffið. Eftir drykklanda stund kom stráka hersingin til baka. Þá voru tekin upp töfl og spil. En ekki leið á löngu þar til þeir voru komnir út aftur. Nú var það sólbaðið og heiti potturinn sem heillaði, innan um suðandi vespur sem flögruðu um veröndina. En strákarnir létu sem þeir sæju þær ekki og héldu sínu striki.

Sem fyrr var það Eiður Orri sem hélt lengst út í baðinu. Hann sagðist elska heita potta. Nú var Guðmundur tvíburapabbi búinn að grilla og ekki til setunnar boðið en að hefja borðhaldið. Það var borðað inni við. Það voru ekki allir tilbúnir að snæða í norðan nepju og býflugnasveimi.

En allt hefur enda eins og pylsan. Svo var einnig um þetta ævintýri. Við tókum saman okkar hafurtask. Kvöddum með kurt og pí og þökkuðum veittar velgjörðir, héldum síðan af stað heim. Þegar þangað kom sögðu Hilmir og Eiður að afi hefði ekkert villst í bakaleiðinni.

En afi kveður rammvilltur og viðutan í þetta sinn. - Góðar stundir.

Vikan var fljót að líða hjá Ella og Sigrúnu. Allir dagar þaul skipulagðir. Heimsóknir og mannamót á hverjum degi og hvert einasta kvöld ekki síður. Samt fór það nú svo að einhverjir urðu útundan. En það kemur dagur eftir þennan dag og sumar eftir þetta sumar. En Hilmir og Eiður þurftu ekki síður að hafa hraðar hendur. Tvíburarnir voru að fara í Munaðarnes í eina viku og Ísidór Elís var á leið norður í Ljósavatnsskarð með mömmu sinni og pabba til Stínu ömmu og Bjarna afa. Þar ætluðu þau að dvelja í tvær vikur. Í sveitinni ætlaði litli maðurinn að halda upp á þriggja ára afmælið sitt.

Það var líka heill skógur af frænkum og frændum sem dönsku prinsarnir ætluðu að hitta. Svo nú þurftu allir að halda vel á spöðunum. Fljótlega eftir Íslandskomuna fór Eiður Orri með ömmu Elsu og afa að sækja Ísidór Elís í leikskólann. Eiður var spenntur að sjá litla frænda sinn. En þegar þeir hittust urðu þeir afar feimnir hvorir við annan. En feimnin bráði af þeim eins og dögg fyrir sólu þegar í ömmubæ kom. Nú var öllum frændunum hóað saman.

Það var þröngt á þingi og hamagangur á Hóli í ömmubæ þegar gengið var til náða um kvöldið. Ísidór Elís harð neitaði að sofna í ömmubóli þetta kvöldið. Hann vildi að sjálfsögðu sofa í stofunni hjá hinum strákunum. Það var nóg að gera hjá Guðmundi og Fróða að koma frændum sínum litlu í ró um kvöldið.

Um síðir komst á ró og friður í ömmubæ.

Morgundagurinn reið í hlað bjartur og fagur. Það fór ekki á milli mála að tvíburarnir nýfermdu voru hershöfðingjar hópsins. Þeir skipulögðu aðgerðir dagsins út í ystu æsar. Eftir morgunverðinn var allur skarinn kominn út. Eftir hádegið var farið í rólórallý. Ekki nóg með að allir róluvellirnir í Fossvogsdalnum voru heimsóttir heldur var líka gengið í Kópavoginn og leikvellir þar kannaðir líka.

Litla regnhlífarkerran hans Ísidórs Elis var tekin með þvi ekki var hægt að ætlast til að stuttfótur gæti gengið á við hina. En það fór svo að afi þurfti að dröslast með tóma kerruna allan daginn. Nema þegar Eiður leysti hann af. Sá minnsti í hópnum vildi ekki vera eftir bátur hinna.  Það sem þeir fóru fór hann líka. Eitt sinn datt hann og hruflaði sig á öðrum fætinum. Smá lítið tár en ekki eitt einasta hljóð. Allt í einu spratt hann á fætur eins og ekkert hefði í skorist. En hvíslaði að ömmu sinni hvort hann gæti fengið plástur þegar hann kæmi heim.

Þegar drengirnir voru við leik við Snælandsskólann vissum við ekki fyrr en Ísidór Elís hafði klifrað efst upp í girðingu sem umlukti einn völlinn. Það var brugðist skjótt við og hann tekinn niður. Hann er mikill dugnaðar strákur ekki síður en frændur hans stóru. Það var ekki laust við að sumir í hópnum væru orðnir hálf þreyttir þegar heim var komið. En mikið var þetta skemmtilegur dagur og í eina skiptið sem þeir voru allir saman. En tvíburarnir og Álaborgararnir áttu eftir að bralla ýmislegt meira saman.

afi kveður og rifjar eflaust eitthvað meira upp frá ævintýrum sumarsins. Þangað til góðar stundir.

Eftir faðmlög kossa og knús var farangrinum komið fyrir í bílunum tveim. Síðan var brunað í bæinn. Ella pabba þótti hægt ganga enda vanur 130 km hraða eða meira á Jóskum hraðbrautum. En kemst þótt hægt fari. Innan stundar lentum við á hlaðinu í Lómasölum. Þar var búið að undirbúa dýrindis veislu fyrir gestina langt að komnu. Þar beið lítil frænka sem ekki hafði séð frændur sína í Danmörku.

Í hönd fór annasöm vika hjá Sigrúnu og Ella. Kunningjahópurinn var stór sem þurfti að hitta og heimsækja. Enda langt um liðið síðan síðast var samankomið. Auðvitað fór það nú svo að hin stutta vika dugði ekki til að hitta alla vinina og ættingjana. Kannski tekst það í næstu ferð. Hver veit.

Einn góðviðris daginn var brennt austur í Grímsnes, í sumarbústaðinn hjá Ernu ömmu og afa Gunna. Þar var margt brasað og spjallað. Spáð og spekúlerað um gróður og ræktun. Þar var mikið fjör og mikið gaman. Grillið tekið fram og safaríkar steikur. Heiti potturinn var að sjálfsögðu ekki látinn í friði. Þar var þaulsetnastur af öllum Eiður Orri Elmarsson. Hann sat þar einn og undi hag sínum hið besta. Það var ekki fyrr en degi var farið að halla, sem afa Gunna tókst að fá baðgestinn í matinn.

Þessi skemmtilegi dagur var fljótur að líða. Áður en varði var hann að kveldi kominn og mál að halda heim. Ella og Sigrúnar beið enn eitt heimboðið. Því var ekki til setunnar boðið og haldið á heiðina.

afi kveður sérstaklega og biður ykkur vel lifa. Góðar stundir.